In situ

“Man is the dream of a shadow”. [1]

Is the human nature similar to its image?

Scene – image – fingerprint / space – plasticity – sculpture. (human / nature)

The field of my experimentation has been consisting of the transposition of the latent image from the strips to the paper – as an autonomous space (photonature), the intervention of this space and finally of the provoking of a dialogue between this material and other medium in installation.

Depicting a situation where an imaginary approach acts and expresses itself in terms of a figurative intervention.

A parallel between the role of the artist who uses his own body in his work and the autobiographic journey of the body figure that I’ve been experimenting for fifteen years now. Questions about the body, its image and myth (the human nature), in relation to space, searching the way that it lives in this plastic (photo paper) space. Through the dynamics of the extraction, the fragment of the photographic image, as an revelation or dissimulation, in this nature of the image and its limites.

The border, the frame, the limit, the framework are all together necessary supplies, even if they are not primary elements, for the image to exist.

Heraclitus, frgt 123:”nature likes to hide itself”

So, projecting these figures on various levels and surfaces, isolating the figures by cutting them off the photographic paper and photographing them again in a different environment, I recompose them and I experiment in new images.

The missing silhouette becomes a window, enabling us to get a second interpretation of the figure through and behind the paper.

Figures – traces that function as moving forces of a narration, a every daydreaming. Figures that become photographs or transformed into photocopies and then are re-photographed, leaving in this way their traces on the paper; figures that become photographs and then float like transparencies or are projected in various surfaces; figures that sometimes return to their primal material and become traveling forms, sometimes returning in the shape of copies, sometimes the one refers to the other, thus creating the relation “I am the nature of my figure”.

Likewise, photographs, in terms of a photo-metaphor, of traces onto paper, being life and not representation, use their information as writing, as shadows of ideas.

[1]  Pindare, Pythique 8, 95-96.


Non Finito…Utopia

Πεδίο πειραματισμού μου η μετάβαση (φωτομεταφορά) της λανθάνουσας εικόνας του film στο φωτογραφικό χαρτί, οι επεμβάσεις σ αυτό και στη συνεχεία πως όλο αυτό το υλικό σε σχέση και με άλλα μέσα (οθόνη) και υλικά, χρησιμοποιείται σε μια εγκατάσταση.
Πως δηλαδή, μια κατασκευασμένη εικόνα, βασισμένη σ ένα αθροισμα προσωπικων εμπειριων και αφηγησεων, με μια αυτοβιογραφικη ματιά, γίνεται ένας χώρος  μοναδικός, ένας μη-τόπος.
Χαρτινες φιγουρες που αφαιρουνται απο το χαρτι, φωτογραφιζονται ξανα και ταξιδευουν μαζι μου στο πραγματικο και το φανταστικο.
Φιγουρες-αποκομματα, που με το περασμα του χρονου τις συναντω μπροστα μου, στις καθημερινες μου διαδρομές να ψάχνουν διεξόδους μέσα κι έξω απο την πόλη, σαν ίχνη στους τοίχους, σαν ανάγλυφα σε ξεχασμένα μάρμαρα, σαν ρουχα απλωμενα στις ταρατσες, σαν συνεπιβατες σ ένα μεγάλο ταξίδι.

Σώμα-χώρος-φιγούρα-τόπος, σε μια αυτοβιογραφική διαδρομη, δημιουργοντας  μια αφήγηση, μια μυθιστορηματική συνείδηση.

Περιοχες μνημης που μεγεθυνονται μεσα στον ακινητοποιημενο χρονο της εικονας , σαν φωτομεταφορα, σαν μια  γραφη που εικονοποιει, σαν ιχνος που αναζητα τον χρονο σαν την ¨τεταρτη διασταση¨ στον χωρο.
Αυτός ο τόπος – χώρος της εικόνας λοιπόν, περιέχει έναν άλλο χώρο μέσα του, έναν άδειο χώρο, που σαν καθρέφτης ή σαν μάσκα, περιμένει να γίνει κάτι.

Μια φιγούρα-κώδικας, ανάμεσα σε διαφορετικούς τόπους, μια φιγούρα-μάσκα, που δίνει πρόσωπο σε εκείνους που δεν έχουν και στερώντας το πρόσωπο σε εκείνους που τη φορούν. Μια φιγούρα-σώμα, που στη χειρονομία της μεταμφίεσης καταλήγει σε απρόσωπη φόρμα με ή χωρίς σαφή όρια και επιχειρεί να προσεγγίσει τους άλλους , και εκείνους πού έμαθαν να μην βλέπουν και εκείνους πού έμαθαν να μην φαίνονται.

Φιγούρα, όριο, πράξη, επιθυμία, πόνος, μύθος, ουτοπία.

Στη λογική μιας συνεχούς αφαίρεσης, οι φιγούρες-ομοιώματα, συνηγορούν στις εγκαταστάσεις , σχολιαζοντας την επαναληψη, το πολλαπλο , το ομοιωμα, σαν μια κατασκευη που παρουσιαζει τη φυση και το χωρο του, δηλαδη τη φιγουρα σαν προιον επεξεργασιας , σαν στερεοτυπο, σαν κωδικας . Επαναλαμβανομενες  εικονες σε παραγωγες Video, αφήνουν και αυτές το δικό τους (ψηφιακο) ιχνος , σε τόπους μεταφορικούς και αλληγορικούς.

Προσεγγισεις και ερωτηματα για το «Eγω» και το «Αλλος», το «πριν» και το «μετα», το «ανοιχτο» και το «κλειστο», τη «ζωη» και το «θανατο», δηλ. τον «χώρο» και τον «χρόνο».

Έτσι, σε μια προβληματική της πλαστικότητας τού χώρου και ενός  βιωματικού χρόνου, συνανταμε τη δυναμικη της φορμας του αποκόμματος,
σ έναν μη-τόπο , σε μια  non finito…. εικαστική ου-τοπία.

On the stage



Transpositions, The Ancient Bath, installation,
Center for Contemporary Art, Plovdiv, Bulgaria





Urban landscape